Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Οκτωβριανά 1931: Η πρώτη επανάσταση των Ελλήνων της Κύπρου



«Είμαι ένας άνθρωπος που δεν ανήκει στην ανώτερη τάξη και χωρίς διαπρεπείς τίτλους. Είμαι ένας ρασοφόρος σκλάβος της χώρας αυτής και ακριβώς όπως ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τη σημαία της ελευθερίας ευλογώ και εγώ τη σημαία αυτή και από τώρα και στο εξής αρχίζει ο αγώνας των παθών. Ο καθένας από εσάς ας ακολουθήσει τον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά, ούτως ώστε, είτε θα σφαγούμε, είτε θα ελευθερωθούμε. Ελευθερία ή θάνατος. Οι σκλαβωμένοι λαοί τότε μόνο ελευθερώνονται όταν το ζητούν». Με αυτά τα λόγια τελείωσε την ομιλία του ο ιερατικώς προϊστάμενος του ναού της Φανερωμένης Διονύσιος Κυκκώτης, ύψωσε τη σημαία που κρατούσε και το πλήθος, από την Εμπορική Λέσχη Λευκωσίας, κατευθύνθηκε προς το Κυβερνείο. Ήταν απόγευμα της 21ης Οκτωβρίου 1931. Λίγες ώρες αργότερα, ο βραδινός ουρανός της Λευκωσίας θα φωτιζόταν από τις φλόγες του καιόμενου Κυβερνείου.


Το Κυβερνείο στις 22 Οκτωβρίου 1931

Το 1929, η νίκη του Εργατικού Κόμματος στις βρετανικές εκλογές έδωσε ελπίδες στους Κύπριους. Η απάντηση, όμως, που δόθηκε από τον Λόρδο Πάσφηλδ, υπουργό Αποικιών, ήταν καταθλιπτική για την κυπριακή αποστολή:«Το Κυπριακόν ζήτημα έχει κλείσει οριστικώς και δεν δύναται επωφελώς πλέον να συζητηθή». Οι Κύπριοι, όμως, δεν πτοήθηκαν. Το 1930, η «Πολιτική Οργάνωση» (που είχε ιδρυθεί το 1921) μετεξελίσσεται σε «Εθνική Οργάνωση» με στόχο την επίτευξη της «εθνικής αποκαταστάσεως διά της ενώσεώς της [Κύπρου] μετά της Μητρός Ελλάδος». Τον ίδιο χρόνο, ξεκίνησε να δραστηριοποιείται η «Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις Κύπρου», στα χνάρια των Επτανησίων Ριζοσπαστών.


Η ίδρυση και μόνο της ΕΡΕΚ σηματοδοτούσε την –και τυπικά πλέον– έναρξη της διελκυστίνδας για τον τρόπο επίτευξης της Ένωσης. Ορισμένοι Κύπριοι είχαν ξεκινήσει να συνειδητοποιούν ότι ο πολιτικός αγώνας με τις πρεσβείες και τα υπομνήματα δεν ήταν αποδοτικός και ότι χρειάζονταν νέες μορφές δράσης. Η ύπαρξη και μόνο των Κυπρίων Ριζοσπαστών και η μυστική δραστηριότητά τους φαίνεται να θορύβησαν τους πιο «μετριοπαθείς». Επικεφαλής της «αδιάλλακτης» μερίδας φέρεται ο Μητροπολίτης Κυρηνείας και των «μετριοπαθών» ο Μητροπολίτης Κιτίου Νικόδημος Μυλωνάς. Το γεγονός ότι πρωτεργάτης των Οκτωβριανών θεωρείται ο «διαλλακτικός» Κιτίου Νικόδημος Μυλωνάς δείχνει την ισχυρή πίεση που άσκησε στους «μετριοπαθείς» η δράση των «αδιάλλακτων». Ο ίδιος ο τότε κυβερνήτης Ρόναλντ Στορς θα γράψει μετέπειτα στα απομνημονεύματά του ότι τα γεγονότα της 21ης Οκτωβρίου 1931 ήταν αποτέλεσμα της επιθυμίας των νέων να υπερφαλαγγίσουν το πολιτικό κατεστημένο του τόπου.

Στις 18 Οκτωβρίου 1931, η ΕΡΕΚ είχε εμφανιστεί επίσημα στο προσκήνιο με τη διακήρυξη των προγραμματικών της αρχών. Όπως αναφερόταν σε αυτή, σκοπός των μελών της ήταν να πετύχουν «την μετά φανατισμού επιδίωξιν της μετά του ελληνικού πολιτειακού συνόλου ενώσεως της Κύπρου». Την ίδια μέρα, ο Μητροπολίτης Κιτίου, σε επαναστατική του ομιλία στη Λάρνακα, απευθυνόταν προς τον λαό κατηγορώντας την αποικιακή κυβέρνηση και κηρύσσοντας το Νομοθετικό Συμβούλιο αναποτελεσματικό. Ένεκα αυτού, διακήρυσσε ότι χρειάζονταν προσπάθειες προς άλλες κατευθύνσεις προκειμένου να διασφαλιστεί η λαϊκή ευημερία.

Στις 21 Οκτωβρίου, μέσα σε εξημμένη ατμόσφαιρα, οι κωδωνοκρουσίες του Ιερού Ναού της Φανερωμένης στη Λευκωσία είχαν ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση περίπου επτά χιλιάδων λαού. Οι ομιλίες των Ελλήνων μελών του Νομοθετικού Σώματος υπογράμμιζαν την ενωτική αξίωση των Ελλήνων και στιγμάτιζαν την αυταρχική πολιτική των αποικιοκρατών. Τελευταίος μίλησε ο Διονύσιος Κυκκώτης. Ο Κύπριος Παλαιών Πατρών Γερμανός, όπως χαρακτηρίστηκε, «προχώρησε και εκήρυξε την επανάσταση», σύμφωνα με την επίσημη αναφορά των γεγονότων. «Ο καθένας από εσάς ας ακολουθήσει τον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά, ούτως ώστε, είτε θα σφαγούμε, είτε θα ελευθερωθούμε. Ελευθερία ή θάνατος. Οι σκλαβωμένοι λαοί τότε μόνο ελευθερώνονται όταν το ζητούν…»

Επιμέλεια και γραφή: X.A.Α.

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Ας κάνουμε τη ζωή μας συναρπαστική..........

Από τον Ρόμπιν Ουίλιαμς, με αγάπη!


Παρακαλώ...
μην στεναχωριέστε...
γιατί, τελικά...
κανείς μας δε μένει για πολύ σ' αυτή τη γη!
Η ζωή είναι προσωρινή!
Κι όποτε νοιώθετε άσχημα...
κοιτάξτε τον καλοκαιρινό ουρανό...
και τα φωτεινά αστέρια στη βελούδινη νύχτα...
κι όταν ένα αστέρι πέφτει σχίζοντας το σκοτάδι...
κάνοντας τη νύχτα μέρα...
κάντε μια ευχή...
σκεφτείτε με...
κάντε τη ζωή σας... συναρπαστική!
Εγώ, αυτό έκανα!

Robin Williams Tribute (source)

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ



Δημοκρατία με ματωμένη Γάζα στα μάτια.

Του Απόστολου Λυκεσά

«Ναι, αλλά στο Ισραήλ έχουν μια ισχυρή δημοκρατία» είναι το τελευταίο επιχείρημα που επικαλούνται όσοι ψάχνουν ακόμη μια δικαιολογία για την κτηνωδία που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Γάζα. Κι εμείς γιορτάζουμε μέσα στην κατήφεια τα σαραντάχρονα της καθημαγμένης μας δημοκρατίας. Κάθε τριάντα δευτερόλεπτα πέφτει μια βόμβα στην Γάζα. Κάθε μέρα στην Ελλάδα έχουμε 4000 κατασχετήρια. Ο έλληνας πρωθυπουργός με άρθρο του σε εφημερίδα ανακοινώνει το τέλος του κρατισμού. Αφού πρώτα φρόντισε να στελεχώσει το Μουσείο της Ακρόπολης με ανθρώπους από την εκλογική του περιφέρεια. Το σκέλεθρο της δημοκρατίας καλυμμένο από γάζες διαφημίσεων. Η δημοκρατία του Ισραήλ φιλεύσπλαχνη προειδοποιεί με μια κροτίδα ότι σε τρία λεπτά το σπίτι σου πρόκειται να εξαερωθεί από έναν πύραυλο. Προλαβαίνεις να πάρεις τα παιδιά και μια κουβέρτα, να πας παραδίπλα και να δεις το θέαμα. Η δημοκρατία στην Ελλάδα σε ενημερώνει ότι άμα χρωστάς σε τράπεζα ή σε ασφαλιστικό ταμείο και δεν μπορείς να πληρώσεις μπορείς να πάρεις τα παιδιά και μια κουβέρτα και να πας κάτω από μια γέφυρα ή στο πάρκο καλύτερα και να δεις την εγκατάσταση των νέων ιδιοκτητών. Το Ισραήλ προειδοποιεί ότι αν όλοι οι κάτοικοι της Γάζας φύγουν κανένας δεν θα πάθει τίποτα. Το που θα πάνε είναι μια λεπτομέρεια για την οποία η Δημοκρατία είναι αδιάφορη γιατί δεν είναι δικό της πρόβλημα. Παιδιά κομματιάζονται από βόμβες καθώς έπαιζαν στην παραλία της Γάζας. Η δημοκρατία πρέπει να πάρει τα μέτρα της. Στην Ελλάδα οι παραλίες θα δοθούν σε ιδιώτες για να μην παίζουν σε αυτές παιδιά που ενδέχεται να κινδυνεύσουν από βόμβες. Το Ισραήλ διαπράττει έγκλημα που κανένας δεν θα το θυμάται σε  σαράντα χρόνια. Ο Γκιούλ πήγε στα κατεχόμενα της Κύπρου αμόλησε τις λεκτικές του ρουκέτες και ο έλληνας υπουργός των εξωτερικών δεν τις άκουσε καν, ασχολιόταν εκείνη την ώρα με την δημοκρατία στο εσωτερικό του κόμματός του που υπάρχει μόνο για να καλούν στελέχη του στα κανάλια. Ποιός θυμάται την Κύπρο σαράντα χρόνια μετά; Ποιός θυμάται τον Σωτήρη Πέτρουλα, το νόημα της θυσίας του μέρα που είναι;

Δεν υπάρχουν βέβαια αναλογίες ανάμεσα στην εφαρμοσμένη κτηνωδία που εξελίσσεται στην Γάζα και τα καθ’ ημάς. Στη Γάζα το θηρίο βγήκε από το παραβάν. Στην Ελλάδα φοράει κοστουμάκι και διαφημίζει χαρίεσες τράπεζες. Υπάρχει όμως αυτή η παραλληλία στη χρήση των λέξεων και η απώλεια μνήμης. Η Δημοκρατία του Ισραήλ, ξεχνώντας τα βάσανα των προγόνων της, πατάει πάνω στους βομβαρδισμούς ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα οικοδομήθηκε πάνω στην ρημαγμένη Κερρύνεια. Η Δημοκρατία του Ισραήλ θεωρεί -και σωστά- έγκλημα την παρενόχληση της γραμματέως από τον Πρόεδρο και τον βάζει φυλακή. Δεν έχει κανένα πρόβλημα όμως να βομβαρδίζει του Παλαιστίνιους απλώς και μόνο επειδή διεκδικούν την αυτοδιάθεσή τους. Η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν έχει κανένα πρόβλημα να επιτρέπει σε πολίτες της να αναφωνούν ότι «μια δικτατορία μας χρειάζεται» χωρίς να θυμίζει ότι μια χούντα έμμισθων πρακτόρων έδωσε τη μισή Κύπρο χάρισμα στην Τουρκία και σήμερα τα ιδεολογικά τους απολειφάδια καμώνονται τους εθνικιστές.
Το Ισραήλ εφαρμόζει απολύτως την λογική της Δημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας όπως αυτή εκδηλώθηκε και κηλιδώθηκε από αιώνια ντροπή με την καταστροφή της Μήλου και περιγράφηκε από τον Θουκυδίδη στον σχετικό διάλογο «...γιατί δεν μας βλάπτει τόσο η έχθρα σας, όσο η φιλία σας, που θα εμφανίζεται ως απόδειξη της αδυναμίας μας, επειδή δεν σας υποτάξαμε, αντίθετα, το μίσος σας θα αποτελεί για τους υπηκόους μας απόδειξη της δύναμής μας...». Και η ελληνική κυβέρνηση ως πρεσβευτής των δανειστών μας υπαγορεύει ότι δημοκρατία είναι να μένουν ανοιχτά τα μαγαζιά τις Κυριακές, να πωλούνται τα ακρογιάλια, να χτίζονται τα δάση, να χαρίζεται κοψοχρονιά η ενέργεια, να μην μιλάς για τους δούλους στη Μανωλάδα ή τους είλωτες στο λιμάνι του Πειραιά.
Η δημοκρατία δεν μπορεί να κατέχει και δεν υποτάσσεται. Η Δημοκρατία δεν έχει δεμένα τα μάτια με Γάζα ματωμένη από αίμα παιδιών. Δεν μπορεί να διακατέχεται από ανηθικότητα. Είναι παράδειγμα προς μίμηση όχι προς αποφυγή. Η δημοκρατία καταλύεται αλλά δεν χάνει το ηθικό πλεονέκτημα. Νικάει και δεν επαίρεται, δεν είναι αδυσώπητη αλλά δεν ξεχνάει. Αν δεν έχει τέτοιες -μεταξύ πολλών άλλων- προϋποθέσεις τότε είναι καταγέλαστη καρικατούρα.